Washington DC

Dag 1

Vandaag is de eerste dag van onze vakantie en we vestigen meteen een nieuw record. Om zeven uur ‘s morgens komt Guido ons afhalen bij Eriks huis en brengt ons naar het station. Om kwart over acht komen we op Schiphol aan. Het vliegtuig zal om 11.15 uur vertrekken, dus we hebben precies drie uur voor alle voorbereidingen. In die drie uur hebben we geen minuut gezeten. Eerst moeten we bij een kiosk inchecken, omdat het online inchecken dat ik de dag ervoor heb gedaan, in verband met de Esta-verklaring niet voldoende was.

    Bij alle kiosken staan lange rijen, want de meeste mensen weten niet hoe ze hiermee moeten omgaan. Na ruim een half uur komen we hier eindelijk aan de beurt. Het gaat probleemloos. Binnen vijf minuten hebben we onze boarding pas. Als we daarna doorlopen naar de rij voor het inchecken van de bagage, zet Erik ogen als schoteltjes op. Zo’n lange rij hebben we nog nooit gezien. Hij neemt er een foto van. De rij is ook nog eens zeer statisch en we schieten maar niet op. Na meer dan een uur wachten kunnen we eindelijk onze koffers kwijt en verder naar het volgende station: de controle. De controleposten zijn pas laat opengegaan en hebben daardoor nog eens voor rijvorming gezorgd. Als we ook deze rij achter ons hebben gelaten, zijn we inmiddels bijna drie uur verder dan toen we op Schiphol aankwamen. We hoeven hooguit een kwartier te wachten (staande) voordat we het vliegtuig in kunnen. Als we daar eindelijk in zitten, meldt de captain dat er moeilijkheden zijn met de airconditioning en dat we zeker een uur te laat zullen vertrekken. Om 12.15 uur stijgen we op en krijgen al snel een frisdrank en daarna een warm hapje voorgeschoteld met koffie na. Daarna volgt een hele tijd niks. Misschien dat het aan deze voorgeschiedenis ligt dat het lijkt of de tijd nooit opschiet. De reis naar Dulles (Washington DC) duurt acht uur en drie kwartier. Vlak voor de daling krijgen we nog een kleine snack. Op de luchthaven moeten we weer lang in de rij staan voor de douane en daarna nog eens hetzelfde alleen om buiten te komen. We komen meer dan anderhalf uur later aan dan ik met de supershuttle die ons naar het hotel zal brengen, heb afgesproken. Gelukkig loopt dit allemaal soepel en vertrekken we op korte termijn met zeven personen naar Washington DC. We hebben geluk, want we worden als eersten bij ons hotel afgezet.

Na het inchecken voorziet de receptionist van het hotel ons van een prachtige kaart en legt ons uit hoe we het snelst naar het witte huis kunnen lopen. Daar gaan we dus eerst naartoe.

  Aan de drukte bij het hek kun je uit de verte al zien waar het beste zicht op het huis is. Het hek aan de achterkant houdt de nieuwsgierigen wel op een flinke afstand. In het felle zonlicht ziet het huis er inderdaad spierwit uit. Via een groot grasveld lopen Erik en ik naar de obelisk, het Washington Monument. Die is gigantisch veel groter dan hij op tv-beelden lijkt en dus veel indrukwekkender. We lopen door naar het World War II Memorial en een stuk langs de reflecting pool.

Erik hoopt dat het morgen zo windstil zal zijn dat er geen golfjes in het water zitten. Dat is ideaal voor de weerspiegelingen in zijn foto’s. Op een punt dat zeer dicht bij ons hotel ligt, lopen we terug naar de Courtyard by Marriott, ons hotel. We hebben honger. Erik voelt wel wat voor de Subway die naast het hotel zit, maar ik niet. We gaan eten in het restaurant van ons hotel en daarna slapen.